HERKES BİRAZ MEYUSTUR HAYATTA
Abdülmecid 23 Nisan 1823’te doğmuştur. II. Mahmut’un oğludur. 31. Osmanlı padişahıdır. Avrupalı prensler gibi terbiye edilmiştir. İnce yapılı idi. Hüznü anımsatan bir çehresi vardı. Yumuşak tabiatlı, merhametli idi. Kandan tiksinirdi…
Tüm Dünya bir hareketle sarsıldı!!!
“iyi adamlar berbat bir kral olabilir,” diye belirtti Tindwyl
“ama kötü adamlar iyi bir kral olamaz,” dedi Sazed
“Zamanı gelmişti.
Bir nefes… Bir nefes daha.
Ateşin varisiydi o.
O ateşin kendisiydi. Ve ışıktı; küldü, kordu. Aelin Ateşyürek’ti o. Ve o kimsenin, hiçbir şeyin önünde diz çökmezdi. Kanla, mücadeleyle ve zaferle hak ettiği taç hariç.”
“Mante Koyu diye bir yer duymamışsındır değil mi?” diye sordu
“hayır efendim,” dedi Mort
“Gemi enkazıyla ünlü bir yer.”
“gemi mi batmıştı?”
“Batacak,” dedi Ölüm. “Lanet yeri bulabilirsem.”
…
“Bir kendisi, bir de kral. Olması gereken buydu; ikisinin dışında kimsenin canı gitmemeli, bir ruh kirlenecekse o da Celaena’nınki olmalıydı. Bir canavarı öldürmek için bir başka canavar gerekecekti.”
Daha sonra Mülklerin Maliki Allah, yeryüzünü bir çeşit surete de komak için İskender-i Zülkarneyn’i yarattı.
“Mesafeli olmak emniyetli ama cazibeli değil.”
Siyah maskesi ve kukuletası yüzünü gizleyen kız, gölgelere karışmak, sadece ve sadece karanlığın bir parçası olmak istiyordu.
“Kalbin anneni asla unutmuyor.”
MEYUS OKUR 