
“Beni dinleyin,” dedi Osman Bey. “Beni dinleyin yoldaşlarım! Beni iyi dinleyin kardeşlerim!”
HERKES BİRAZ MEYUSTUR HAYATTA

“Beni dinleyin,” dedi Osman Bey. “Beni dinleyin yoldaşlarım! Beni iyi dinleyin kardeşlerim!”
“Bahtı yaver ve talihli olan kişi bilir ki akıl ve zekâ taslamak şeytandandır, aşk; Âdem’den… Aşk ileri gidenler için bir gemiye benzer.”

“Her ayrılığın aslı, buluşmadır.”


“ÖLMEYE KARAR VERENLERİ ANLAMAK KOLAY MI?”

“herkesin yaşamının benim yıkılışım üzerinde bir an bile durmadan sürüp gitmesine şaştım”

Sonucu görüyorsun- bütün bu acılar dilsiz bir protoplazmik sürücüye akıp Delphi’yle birleşiyor. P. Burke çekip gitmek, zincirlendiği canavardan kurtulmak istiyor. Delphi’ye dönüşmek istiyor.


Hizmetçiyle dedektifin ortak bir yanları vardır. Hizmetçi ne yapar? Temizlik yaparken, kıyıda köşede gizli kalmış şeyleri bulup ortaya çıkarır. Dedektif de aynısını yapmaz mı?

“Zaman bana hiç uymuyor. İçine sığamadığım bir şey zaman. Hep dar geliyor. Az geliyor. Evdeyken hele.”

“Demek istediğim, acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak bir yaşam tarzı olmadığını anlasak, her şey çok daha kolay olurdu. Mutluluğun doğasında acının da olduğunu.”

“Bir ulu şehirde toplanmış kırk er görüyorum… Aralarında sen de varsın… Yağmur yağıyor. Irmağın kıyısında dövüşüyorsunuz. Budun kurtuluyor… Adınız unutulmayacak! Bin üç yüz yıllık ölümden sonra dirileceksiniz… Acunun batımına dek adınız gönüllerde kalacak.”